2
maart
0 Comments
Posted in Columns

Toerist in eigen Hogeland

Een vriend uit Engeland (mate zou in alle opzichten de beste vertaling zijn) die ik aan het begin van mijn studie aan de universiteit als uitwisselingsstudent leerde kennen, was afgelopen week een paar dagen bij me op bezoek en herinnerde me aan een goed verhaal dat we jaren geleden eens samen beleefden. In zijn reislust en vastberadenheid om Nederland verder te ontdekken (en om en passant een wedstrijdje van Ajax mee te pikken) komt hij ieder jaar even ‘over’. Op die momenten stel ik me altijd even vriendelijk als vrijwillig als herbergier op en bied hem logies en ontbijt.

1
december
0 Comments
Posted in Columns

Zwartenhoofdenhuis

Jacob van Hoof Volgende week ga ik met drie oud-huisgenoten even zoveel dagen naar Riga, de hoofdstad van de Letse republiek. We boekten het stedentripje afgelopen augustus eigenlijk in een hete opwelling nadat één van ons in de WhatsApp-groep (binnen het studentenhuis schoolden wij stiekem samen) liet weten dat hij op internet op een belachelijk […]

1
september
1 Comment
Posted in Columns

To lose

In de week dat Nederland met logge bultruggen met stompe neuzen haar verliezen binnenhaalde, nam ik definitief afscheid van mijn broer. De Française had die ochtend haar Renault Mégane Bleu met de laatste spullen volgeladen en met ‘t grinnikje dat vanaf onze jeugd de zijne was boog haar vriend, mijn broer, zich naar me toe en omarmde me. Het moment suprême was daar. Om het gewichtige momentum van hun definitieve vertrek naar Zuid-Frankrijk wat banale lichtvoetigheid mee te geven (maar ook omdat het in ons gezin en opvoeding aan liefde voor voetbal en patriottisme totáál heeft ontbroken) had ik hem kort daarvoor bij wijze van grapje en dik aangezette dramatiek (ons gezin daarentegen niet geheel vreemd) het shirt van het op-twee-na-beste voetballand ter wereld gegeven.

2
juni
1 Comment
Posted in Columns

Park Lingezegen

Over dit pad langs de rivier fiets ik naar mijn werk. In deze contreien is de Linge nog nauwelijks meer dan een uitgestrekt kanaal met een onberoerd waterdek. Enkel een briesje of wat flipperende koetenvoeten maken dat ze hier en daar wat in haar eigen sop kringelt, maar meer ook niet. Het zijn de begindagen van het voorjaar van veertien en met deze wind in mijn rug voel ik de eerste zonnestralen nog voorzichtig maar ongestoord mijn onderarmen warmen. Ik heb er mijn mouwen speciaal voor opgestroopt. We zijn er weer, de zon en ik, op deze dag en in dit licht. In deze setting maakt mijn verbeelding overuren en forens ik niet alleen van en naar mijn werk, maar ook heen en terug door de tijd – zo is fietsen verbeelden en wordt verbeelden dichten.

3
maart
0 Comments
Posted in Columns

Entiteiten

Op de ochtend van de bruiloft van mijn beste twee vrienden (het is een schitterend gegeven dat juist zij met elkaar trouwen) besloot ik helemaal opnieuw te beginnen. Het was inmiddels te laat dat voor mijn taak als ceremoniemeester te doen gelden, maar de speech die ik had geschreven en welke niet naar mijn tevredenheid af of afgerond was, en die bovendien inhoudelijk niet waarachtig weerspiegelde wat ik écht tegen ze wilde zeggen, moest hieraan geloven. Op wat – tot nu toe – het meest grootse moment in het leven van mijn vrienden moest worden waren ze mijn maximale waarachtigheid en integriteit (of wat er die ochtend nog uit zou komen) eens te meer waard.

3
december
0 Comments
Posted in Columns

Een korte beschouwing

Zoals Bruno Ganz als engel in Der Himmel über Berlin vanaf de Siegessäule beneden de bedrijvigheid van de stad en haar bevolking gade sloeg, zo heb ik de gewoonte vaak in gedachten in ‘helicopterview’ boven mijn kruin te zweven en zo over mijn belopen pad heen te kijken. In deze modus (ik noem het ‘kalenderdenken’) denk ik na over gebeurtenissen en levenskwesties en zet ik het in perspectief van plaats en tijd, en letterlijker nog, kalenderjaren.

2
september
0 Comments
Posted in Columns

Heimweten

Geheel tegen mijn principes in koop ik op het station voor de absolute hoofdprijs een flesje cola. Het is de caloriearme variant van het merk dat de consument in haar reclamecampagne op het hart drukt deze vooral te delen met een specifiek persoon. Ik kies de naam er dan ook speciaal voor uit: het is die van mijn broer. Het is vast geen toeval dat juist dit flesje met zijn naam prominent vooraan in het schap pronkt zodat ik het wel móet pakken.

2
juni
0 Comments
Posted in Columns

Intrinsieke motivatie

Deze column is erbij ingeschoten. Want ik heb het druk, stervensdruk. Sinds een paar maanden heb ik een vaste grote-mensen-baan bij een groot en commercieel bedrijf (ik voel de aandacht nu al verslappen, maar blijft u nog even een pagina of wat bij me) en leef daardoor alleen nog vrij en bewust in de weekenden, welke zijn gereserveerd voor mijn vrienden, familie en vertaal- en schrijfopdrachten zoals deze.

4
maart
0 Comments
Posted in Columns

Paradoxale aanpak

Ik val de treincoupé binnen en daarmee ook een gesprek tussen twee flitse jongemannen met kunstig gekapte haren en, naar ik aanneem, een oud-docent van de twee, die een jaar of zestig is. Het haar van laatstgenoemde, donkergrijs, zit warrig. Dit omdat hij zich zeer waarschijnlijk doorgaans met belangrijkere materie bezighoudt. De twintigers blaten de coupé met ongecontroleerd luide stoppels in de keel (baarden wil ik het nog niet noemen) bij elkaar, breedsprakig klagend over een van hun huidige hoogleraren die naar hun mening ‘zelf helemáál geen les kan geven.’

3
december
0 Comments
Posted in Recensies

Komt dat zien, maar niet beleven!

Gonzo (circus) bevat naast talloze recensies (treffend onderverdeeld in de rubrieken ‘Gonzo’s Oordeel’ en ‘Vizier’) over een zo mogelijk nóg talrijkere verscheidenheid aan nieuwe releases van muziek (maar ook games, fictie en non-fictie) ook enkele essays en columns van kenners en journalisten. Hierbij dringt zich bij mij de essentiële vraag op of er in deze laatste categorie ook daadwerkelijk journalistiek in de geest van Gonzo bedreven wordt. Kunnen en willen de schrijvers van deze opiniestukken zich wel conformeren (een vies woord in deze, ik weet het) aan de grondbeginselen van de gonzo en liggen hun stukken daarmee wel in de lijn van de stijl van deze vorm van journalistiek? Kortom, is er hier genoeg grond om aan te nemen dat Gonzo (circus) niet alleen het tweede deel, maar ook het eerste deel van haar naam waardig is?