2
maart
0 Comments
Posted in Columns

Article in press(ure)

Er wordt vaak gezegd dat mensen beter presteren onder druk. Ik merk zelf in ieder geval dat ik die stok achter de deur af en toe wel nodig heb. Dat verklaart wellicht waarom het schrijven van deze column pas lukt nu ik de deadline al ver achter me heb gelaten. Had ik mezelf meer onder druk gezet, dan had ik wellicht de deadline wel gehaald. Maar het risico bestaat om onder te veel druk te bezwijken, waardoor er vervolgens helemaal niks meer lukt. Dat is waarvoor ik bang ben bij het doen van wetenschappelijk onderzoek. De druk om geld binnen te halen en te publiceren is groot. Het motto is ‘hoe meer hoe beter’, terwijl het wat mij betreft ‘hoe beter hoe liever’ zou moeten zijn.

1
december
0 Comments
Posted in Columns

Is dit nu later?

Brigitte Geurts Ooit zaten we allemaal vol dromen over wat er van de toekomst zou worden. We zouden later dolfijnentrainer, brandweerman of (in mijn geval) professioneel pannenkoekenversierder worden. We zouden later wonen in huizen met helikopterdek, boerderijen met eigen manege of (in mijn geval) een zwembad bewaakt door bloedhonden. We zouden later trouwen met een […]

1
september
0 Comments
Posted in Columns

Balans

Ik ben altijd op zoek naar balans in mijn leven. Misschien komt het doordat ik een astrologische weegschaal ben, misschien komt het doordat ik een mens ben. Op veel verschillende vlakken in het leven is het belangrijk om het juiste evenwicht te vinden. Eigenlijk zijn we constant dingen tegen elkaar aan het afwegen. Maar hoe bepalen we waar de balans tussen die dingen ligt en wat kunnen we doen om deze te waarborgen?

2
juni
1 Comment
Posted in Columns

Atoomnummers en ablatieven

nmiddels is het zeven jaar geleden dat ik mijn eindexamen VWO deed. Een half jaartje eerder had ik eindelijk een beslissing kunnen maken over mijn studiekeuze: scheikunde. Dat ik besloot om scheikunde te gaan studeren, kwam niet omdat het mijn leukste of zelfs maar beste vak was op de middelbare school. Uiteindelijk waren mijn cijfers voor de meeste vakken hetzelfde en scoorde ik op Engels en Latijn zelfs hoger. Dat ik een bèta ben, kunnen mijn verzameling Rubik’s cubes en ik niet ontkennen. Maar ben ik dan automatisch geen alfa, ondanks mijn wandvullende boekenkast en passie voor taal en tekst? Ik zeg wel eens dat ik bij dag een bèta ben, en bij nacht een ‘halfa’ (halve alfa). Maar wat houdt het eigenlijk in om een bèta of (h)alfa te zijn en gaan die twee wel samen?

3
maart
3 Comments
Posted in Columns

Luchtkastelen

Hoog op een muur in het centrum van Nijmegen staat een tekst geschreven die in mijn ogen tot de meest inspirerende graffiti (of is het kunst?) ooit hoort: ‘Wie bouwt er nooit eens luchtkastelen?’. Mijn eerste gedachte toen ik deze tekst las, was dat we alleen als kinderen luchtkastelen bouwden. Toen konden we ons urenlang vermaken met de meest vergezochte scenario’s die we konden verzinnen. Nu hebben we daar geen tijd meer voor, geen zin meer in en geen mogelijkheid meer toe. We hebben het te druk met in de echte wereld leven, zo houden we onszelf voor. Of zouden we het gewoonweg niet meer kunnen? Wijsheid komt met de jaren; zou onze creativiteit met diezelfde vaart verdwijnen? En wat betekent dat voor onze maatschappij?

3
december
0 Comments
Posted in Reacties

Medicalisering en de diagnose van de toekomst

Waar trekken wij als maatschappij de grens wat betreft de implementatie van medische techniek in ons dagelijks leven? In haar artikel ‘Personalized health: the doctor is watching you’ schetst Brigitte Geurts een wereld waarin de mens dagelijks, en misschien zelfs wel continu, medisch gecontroleerd wordt. Het is de vraag of dergelijke processen van medicalisering wenselijk zijn. In dit artikel worden vier punten besproken die de maatschappelijke wenselijkheid nader ter discussie stellen.

2
september
0 Comments
Posted in Artikelen

Personalized health: the doctor is watching you

Het is het jaar 2084 en de wekker gaat. Ik loop naar de badkamer en begin aan het ochtendritueel: plassen, douchen, tandenpoetsen. Een computerstem leest mijn gewicht en de testresultaten uit mijn urine en adem voor. Ik luister niet. Alles wordt toch al voor me gedaan. Ik hoor de pillen die ik vandaag blijkbaar nodig heb in het bakje vallen en slik ze zonder nadenken door. Het zijn er meer dan gisteren, blijkbaar had ik weer een of ander tekort vandaag.