Washington Wakes Up To Politico

Roel Vossen

Toen Barack Obama in 2008 tot president van de Verenigde Staten werd gekozen, was dit behalve een zege voor de Democratische partij en haar kandidaat, ook een duidelijk signaal naar de wereld: het was vanaf dat moment onmogelijk geworden om het belang en de invloed van de sociale media te onderschatten. Tot de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008 waren de sociale media nog een relatief onbekend fenomeen en werd er weinig serieuze waarde aan gehecht. Obama bewees met zijn campagne dat hij middels het gebruik van sociale media – vooral Twitter en Facebook – miljoenen kiezers achter zich kon krijgen. Veel van deze kiezers waren zelfs bereid om zijn campagne financieel te steunen, waardoor hij een recordbedrag van 300 miljoen dollar aan campagnegeld uit kleine giften ophaalde. Het waren voor een groot deel de sociale media waarmee Obama deze kiezers, waaronder veel jongeren, bereikte.

In 1993 schreef de Amerikaanse auteur Michael Crichton een essay in Wired Magazine, waarin hij betoogde dat de ‘oude media’ (denk aan kranten en tijdschriften) uiteindelijk gedoemd waren te verdwijnen. Het was dezelfde tijd waarin internet zijn grote doorbraak beleefde, waardoor informatie steeds goedkoper en makkelijker te verkrijgen was. Volgens Crichton zou de consument als gevolg hiervan steeds meer gaan streven naar specifieke informatie. De more generally oriented paper zou op deze manier overbodig worden. Hoewel Crichton natuurlijk niet concreet doelde op sociale media, is de ontwikkeling van deze ‘nieuwe media’ weldegelijk te koppelen aan Crichtons betoog.

De website Politico is een perfect voorbeeld van deze ‘nieuwe media’.[1] In 2006 stopten John F. Harris en Jim VandeHei, twee journalisten die op dat moment voor de Washington Post werkten, bij hun werkgever, omdat ze de manier waarop nieuws verslagen werd te ouderwets en beperkt vonden. Al snel werd Mike Allen, de toenmalige Witte Huis verslaggever van Time, aan het team toegevoegd en werd Politico opgericht. Hoewel Politico aanvankelijk bedoeld was als een website, werd toch besloten een papieren krant met een oplage van 32.000 stuks toe te voegen om het project winstgevend te houden. In eerste instantie werd de website opgericht om de presidentsverkiezingen van 2008 te verslaan. Inmiddels heeft Politico 125 werknemers en is het een van de machtigste nieuwsorganisaties in Washington. Politico is qua urgentie en het bepalen van de agenda The Washington Post voorbij gestreefd. Daarnaast zijn ze vergeleken met andere nieuwsorganisaties als beste vertegenwoordigd in de West Wing.

Toen Harris en VandeHei met Politico begonnen, waren zich bewust van de problemen die de ‘oude’ nieuwsvoorziening met zich meebracht. Ze zagen niet alleen dat het steeds slechter ging met de verkoop van kranten, maar ze waren ook van mening dat het medium op zichzelf achterhaald was. Harris zei daarover: ‘The Post’s reputation was superior to its actual day-in-and-day-out achievement. I don’t say that with any kind of malice. It’s not to disparage the Post, but it’s definitely true that a lot of the material was done with a shrug of the shoulders.’[2] Harris vond dat niet de uitgever, maar de individuele journalisten centraal moesten staan, omdat zij degenen waren die het medium droegen: ‘What mattered was the individual talents and reputations of journalists. The best journalists had broken free. The best have their own names. They were carrying the business.’ Een andere belangrijke ontwikkeling die sinds het intreden van de sociale media is ingetreden, is het voortdurend korter worden van de omlooptijd van het nieuws (de zogenaamde news cycle). Duurde het vroeger nog een dag voordat het nieuws helemaal rond was gegaan; websites als Politico hebben deze omlooptijd drastisch teruggebracht tot 15 à 20 minuten.

De website van Politico is zeker het bezoeken waard. De verschillende thema’s zijn overzichtelijk weergegeven, waardoor het zoeken naar de juiste artikelen geen problemen oplevert. Het paradepaardje van Politico en wellicht ook wat Politico juist zo invloedrijk maakt, is het zogenaamde ‘Playbook’.[3] Dit is een soort blog waar Mike Allen dagelijks beschrijft wat de agenda voor die dag in Washington zal zijn. ‘Playbook’ begon als een soort memo waarin Allen de bazen van Politico inlichtte over wat er die dag in Washington zou gebeuren. Al snel werden de memo’s naar steeds meer mensen gestuurd – vooral de campagneteams van de presidentskandidaten in 2008 toonden interesse. Allen werd een steeds machtiger figuur rond het Witte Huis. Tegenwoordig geldt hij als een van de best geïnformeerde journalisten in Washington. Iedere ochtend publiceert hij zijn ‘Playbook’, wat vervolgens door heel politiek Washington nauwlettend bestudeerd wordt. Juist omdat zijn invloed zo groot is, wordt hij ook door het Witte Huis nauwlettend gevolgd. De New York Times noemde hem in 2010 ‘The Man The White House Wakes Up To’. Dan Pfeiffer, de White House communications director, schrijft over Playbook: ‘Playbook is an entity unto itself, far more influential than anything in the rest of the Politico.’ Politico zelf omschrijft Playbook als ‘Mike Allen’s must-read briefing on what’s driving the day in Washington’. De invloed van Allen blijkt echter vooral uit het feit dat nagenoeg iedereen die in Washington bij de politiek betrokken is, de journalist op de voet volgt. VandeHei schrijft daarover: ‘Playbook is D.C.’s Facebook, and Mike’s the most popular friend’. Over de eventuele partijdigheid die Politico soms verweten wordt is Allen helder: Hij stelt dat Playbook’s visie ‘aggressively neutral’ is, en dat hij om deze reden ook zelf weigert te stemmen.

Hoewel er in Amerika sinds de Watergate affaire altijd met argwaan en scepsis wordt gekeken naar Washington en de centrale overheid, heeft Politico samen met andere politieke websites en blogs er voor een belangrijk deel toe bijgedragen dat politiek weer interessant wordt gemaakt voor de ‘gewone’ burgers. Is er dan geen kritiek op Politico? Zeker wel: juist omdat Politico als het ware een verzameling is van nieuwtjes, feiten, geruchten, twitterberichten en -gesprekken waarin gelekt wordt, kan men zich afvragen of de kwaliteit van het nieuws niet uit het oog verloren wordt. Het is af en toe moeilijk om een onderscheid te maken tussen feiten en meningen. De druk om het nieuws zo snel mogelijk te brengen, staat de mogelijkheid tot grondige research en het nagaan van de feiten vaak in de weg. Met de opkomst van Politico is de omlooptijd van het nieuws zeker sneller geworden, maar de vraag is of dit de kwaliteit van het nieuws altijd ten goede komt. Wanneer de lezer het nieuws echter kritisch bekijkt, hoeft dit geen probleem te zijn. In dat geval is Politico – zeker met de komende presidentsverkiezingen in het vooruitzicht – zeer de moeite waard voor iedereen die geïnteresseerd is in de Amerikaanse politiek. En wil je echt van minuut tot minuut op de hoogte gehouden worden van wat er speelt in politiek Washington, dan is ook de Politico Playbook App een aanrader!

| Politico, http://www.politico.com/

Roel Vossen (1987) is parlementair historicus en volgt momenteel de master American Studies aan de Radboud Universiteit Nijmegen.



[1] De website is beschikbaar via: http://www.politico.com/ (geraadpleegd op 6 mei 2012).

[2] M. Wolff, ‘Politico’s Washington Coup’, Vanity Fair.com  (augustus 2009), beschikbaar via:
http://www.vanityfair.com/politics/features/2009/08/wolff200908 (geraadpleegd op 7 mei 2012).

[3] De website is beschikbaar via: http://www.politico.com/playbook/ (geraadpleegd op 6 mei 2012).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>