Vreemdelingenbeleid

Joep Willemsen

De laatste weken waren er hevige discussies over ons vreemdelingenbeleid. Dit begon met het strafbaar stellen van illegaliteit en ging vervolgens ook over vluchtelingen die al jaren in detentiecentra zitten. Het lijflied van de PvdA, De Internationale, steekt schril af tegen het beleid dat de socialisten mede voorstaan.

Het is symboolpolitiek, het strafbaar stellen van illegaliteit. Illegaal betekent immers al dat iets niet mag, maar de illegaal krijgt straks ook nog een boete. Direct rijst de vraag waar de herinnering van betaling naar toegestuurd moet worden. De maatregel verkapt echter grove fouten die gemaakt worden in het vreemdelingenbeleid, procedures die eindeloos duren en de onzekerheid waarin vluchtelingen en vreemdelingen zitten. De strafbaarstelling is geen visie op een falend beleid, maar wordt gebracht alsof met deze maatregel problemen worden opgelost.

Ondertussen kijken we de ander kant op bij de oorlog in Syrië, kijken we de ander kant op bij de aidsproblematiek en kijken we de andere kant op bij armoede in Afrika. Volledige gebieden in de wereld worden vergeten, of bewust genegeerd, en de ontwikkelingshulp is ernstig versoberd. Wij zijn gelukkig. Wij hebben het goed in dit land. Vluchtelingen en vreemdelingen komen hier naartoe om ook dat geluk te vinden. Ze willen weg uit de verdrukking of uit de economische malaise ontsnappen, voor een betere toekomst in het ‘prachtige’ Nederland. Het is de trend van de geschiedenis. Wanneer je niet in je levensonderhoud kan voorzien dan vertrek je naar plekken waar dit wel kan.

Vanzelfsprekend is het niet mogelijk om de volledige Derde Wereld naar Nederland te laten immigreren en dienen er op dat gebied regels te zijn, maar ‘de ander’ dient op een humanere manier behandeld te worden. Sommige vluchtelingen zitten zelfs langer in detentie dan de gemiddelde verkrachter. Het enige dat zij misdaan hebben was hopen op een beter leven, op geluk. Een onmenselijke behandeling van mensen die uit erbarmelijke situaties komen. Die benadering is wellicht een laatste stuiptrekking van het kleingeestige calvinistische gedachtegoed: geluk is niet voor dit leven.

Daarnaast maken we in het vreemdelingenbeleid een macaber onderscheid tussen kansarme en kansrijke vreemdelingen. Hiermee creëert ons beleid eigenlijk het onderscheid tussen waardevolle mensen en minderwaardige mensen. Het is een beeld van de mens waar ik mij niet mee kan verenigen. Vanuit de basis van het socialistische gedachtengoed alsook het liberalistische is dit ook niet te verdedigen. Waar klinken de leuzen van broederschap en gelijkheid door in deze standpunten? En wanneer is iemand van waarde voor een land?

Ik hoop dat Nederland een land wordt waar ikzelf ook naar toe zou willen vluchten. Waar vluchtelingen een arm om de schouder krijgen in plaats van tralies voor hun neus, waar vreemdelingen als gasten ontvangen worden, waar schendingen van mensenrechten aangekaart worden en waar de grondhouding is dat een nieuwkomer iets toevoegt aan je samenleving in plaats van een probleem vormt. Dan ben je pas een land.

Joep Willemsen (1985) is parlementair historicus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>