Verkiezingsnacht

Johannes Visser

Tijdens de Amerikaanse verkiezingsnacht organiseerde campagnebureau BKB een feest in de Melkweg te Amsterdam. Ook ik mocht daar spreken, als een van de 430 aanwezige Amerika-deskundigen. Er was mij gevraagd het over het buitenlandbeleid te hebben. Dat buitenlandbeleid is in drie stappen samen te vatten. Stap 1: Praten. Stap 2: Bombarderen. Stap 3: Dreigen om Hillary Clinton langs te sturen. Een buitenlandbeleid gericht op het bewaren van de vrede dus. Gericht op het verspreiden van Westerse waarden, op de export van vrijheid, mensenrechten, vrouwenemancipatie, en op het stoppen van kernwapenprogramma’s. Het buitenland bestaat voor de Verenigde Staten uit China, Rusland, Irak, Iran, Afghanistan, Syrië, Libië, Pakistan en Israël.

De oplettende lezer zal doorhebben dat het buitenlandbeleid alleen gericht is op concurrerende grootmachten en landen in oorlog. De selectieve lezer zal geloven dat het buitenlandbeleid van de Verenigde Staten vooral gericht is op landen waar je goede shoarma kan kopen. Europa telt niet mee. De enige kernwapens die we in Nederland hebben, zijn Amerikaanse kernwapens en die liggen netjes opgeborgen in Volkel. Westerse waarden zíjn Europese waarden. En wat vrouwenemancipatie betreft: waar Sandy deze verkiezingen de belangrijkste politieke vrouw is in de VS, daar hebben we in Nederland al jaren vrouwelijke toppolitici. Denk aan Rita Verdonk, Lilian Helder, Philomena Bijlhout, Nebahat Albayrak, Mariëtte Hamer, Winny de Jong, Tineke Netelenbos, Ella Vogelaar en Tofik Dibi.

Er is hier simpelweg niets meer te doen, niets te verbeteren. Het is dan ook niet gek dat Europa al sinds de Balkanoorlogen geen deel meer uitmaakt van Amerika’s buitenlandbeleid. Wij tellen niet mee voor de Verenigde Staten omdat ze van Europa niets te vrezen hebben. De enige SEALs die op Europese bodem gewond raken, worden door Lenie ’t Hart netjes weer in de Waddenzee uitgezet. Het grootste Europese gevaar voor Amerika is dat alle Chinezen hier restaurants zijn begonnen voordat Amerika al hun banen aan hen heeft uitbesteed en dat Jan Kees de Jager alle hamburgers opeet. Onze agressie tegen Amerika beperkt zich tot een boze tweet van Alexander Klöpping over het einde van de internetvrijheid en het hartgrondig vloeken tegen het McDrive-paaltje wanneer je bestelling verkeerd is doorgekomen.

Hoe weinig Amerika zich ook om ons bekommert, wij willen onszelf maar wat graag bemoeien met onze vrienden aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Wij glimmen van trots wanneer Romney over ‘Kleintje Pils’ begint. Wanneer Bill Clinton een stuk appeltaart eet in Amsterdam haalt dat moeiteloos het achtuurjournaal. Dezelfde sfeer hing ook in de Melkweg. Bij onze eigen verkiezingen gingen we kort na de uitslag van Julianadorp naar bed, om de volgende ochtend op Teletekst pas de definitieve uitslag te zien. In de Melkweg stonden oer-Hollandse knapen met  Amerikaanse vlaggetjes in hun handen en Obamashirts om hun lichamen de hele nacht lang hun handen kapot te applaudisseren als de uitslag van weer een swing state binnenkwam. Zelfs Sywert van Lienden mocht een uurtje later naar bed.

Als Amerika niet naar ons komt, dan komen wij wel naar Amerika. Wij zouden niets liever willen dan de 51e staat van Amerika zijn. En daar hebben de Verenigde Staten inderdaad geen Europees beleid voor nodig.

God bless you, and God bless the United States of America.

Johannes Visser (1988) is neerlandicus en was redacteur van Propria Cures (2008-2011).


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>